TÜKETİYOR MUYUZ TÜKENİYOR MUYUZ?

     Varlığı olan tükenir elbet!Yokluğu olan değil!Kusur görmekle deriz ya hep!Sevmek görmekle, hissetmek görmekle, hulasa keşfetmek hep görmekledir ya!Görünmez her ne hikmetse bazı ‘eşya’, ‘dide-i nadan’a.

     Hayat her zamanki akışına devam ediyordur.Amacınız bellidir.Yolunuz belli…Dünden bugüne gelişerek değişiyorken, ummadığınız bir vakitte bulursunuz onu.Dünyanın albenisine kapılmış milyonlarca insan varken şehrinizde, semtinizde, sokağınızda; zamanınız değişir, mekanınız değişir, algınız değişir.Tüm insanlar sıradandır ama o başkadır işte!Farklıdır!Kusur görmekledir ya!Zannedersiniz ki her şey göründüğü gibidir.Faraza karşınızdaki sıradan biridir.Gülen , ağlayan, sinirlendiğinde kızan…Görme algınız ritmini yitirir.Gözleriniz onu, görmek istediğiniz şekliyle kalbinize  aksettirir.

     Ömrünüzün ahengine yeni bir renk gelmiştir.Siyah beyaza kavuşuyorken ufukta, amacınıza giden yoldaki adımlarınız kuvvetlenir, zihniniz kuvvetlenir, hevesiniz kuvvetlenir.İdrakinizdeki şükür kuvvetlenir.Görmek, hiçbir zaman bu vakitteki  kadar anlamlı değildir.

     Günün haftalara, haftanın aylara, ayın yıllara döndüğü bir zaman dilimi yaşarsınız bir müddet.Ahh o vakit!Ne bereketli bir vakittir.Görmek istediğiniz gibi yaşarsınız hayatı ve buna uydurursunuz ‘eşya’yı.Berekete tabi olursunuz.Lakin bir gün gelir görürsünüz ki haliyle hallendiğiniz, sözüyle sözleştiğiniz tüketmiştir kazası olmayan hayatı.Siz kendinizi onunlayım farzederken o, aslında hiç sizinle olmamıştır.Huzme ömrünüzün mimarıyken size dokunan çizgiler ona dokunmamıştır.Siz görüyorken, o görmemiştir.

     Öğrenirsiniz.Allah bazen ayı,bazen güneşi,bazen serçeyi,bazen insanı türlü türlü ‘eşya’yı vesile kılmaktadır öğrenmeniz için.Kalpleri dilediği gibi elinde bulunduran Allah’a inancınız şükür ki eksilmemiştir. Kadere iman der,Allah’ın yazgısına rıza gösterirsiniz. Herşey kabulünüzdür de, söylenmesine anlam veremediğiniz bir kelime aklınıza takılıverir. “Tüketmek”!Nedir tükenen bilmezsiniz.O da görmek istediği gibi görmüştür ya hayatı, tüketmiştir kendince.Yaşanmamış olanın nesi tükenmişse!

     Mucize beklemek beyhudedir.Verileni nimet bilmek, kusuru olduğu gibi kabullenip; kişiyi aslınca görmek,nimeti mucizeye tebdil etmek ve dahi tüketmemek insanın emeğiyle olacak hadiselerdir.

…

     Gözyaşlarıyla dünyaya gelen ve ardı sıra büyüyüp gelişen; olgunluğa eren insan, görmüyor musun ki dünya da insanlık gibi eskimekte yaşlandıkça buruşmakta.

     Bir yanda ruh iklimini ilimle kuşatanlar, diğer yanda ise yüz arşın yol katedip erdem, şuur, liyakat sırrına varamayan zavallılar!Öyle zannediyorum ki yaşadığımız bazı olaylar hafzalamızın dışında cereyan ediyor.Örneğin; birine az bir sözle, hatta sessiz harflerle anlatabiliyorken; bir başkasına defalarca konuşsak dahi etki etmiyor.

     Hep inandığım bir şey var.Bazı insanlar kendilerine has  farklılıklarıyla geliyor bu dünyaya ve bu insanlar sadece kendileriyle hemhal olanların görebildiği camdan bir fanus içerisinde yaşıyorlar.Onlar nefes alıp verdikçe fanusu kuşatanların fikriyatında ve hissiyatında  bir tazelenme zuhur ediyor.Bir nevi ışık avcılığı yapan bu insanlar, hakikatten aldıkları ışığı buna elverişli kalplere dağıtmakla vazifeli birer elçi gibi sevgi alıp sevgi veriyorlar. “Aşkın pazarında canlar satılır, satarım canımı alan bulunmaz”.Bu alışverişin en karlı yanı ne biliyor musunuz?Alıcısının ve satıcısının ehil insanlar olması.

     Allah Kur’an-ı Kerim’inde bazı insanların kalbini mühürlediğinden bahseder.İşte böyle insanlar uzaktakini görmezler, yaklaşırlar yine görmezler.Alabildikleri sadece kendilerine verilenlerle sınırlıdır.Ve Allah her kulu dengince yaratmıştır.Aşk pazarında sevgileri tükenmeyen aşıklar ve o sevgiye liyakati tüketmeyen sevgililer varken görenle görmeyen nasıl yanyana olabilir ki?